• Gems of Indian Poetry translated into English

  • Timeless Indian Poems now available in English language

When Krishna Danced in a British Army Barracks

Gabriel Rosenstock

Dehradun Military Academy

(Motto: Valour & Wisdom).

Papaji takes off his British Army uniform -

he is acquiring military skills

in order to turf the British out -

and dons the robes of a Krishna gopi.

He has spent all his salary

on saris and jewellery.

All night long

he dances with Krishna.



Papaji is glowing.

His commanding officer asks:

'Has that man been drinking?'

-Gabriel Rosenstock


Nuair a dhamhsaigh Krishna i mBeairic Bhriotanach


Acadamh Míleata Dehradun

(Manna: Calmacht & Gaois).

Baineann Papaji a éide airm Bhriotanach de -

scileanna míleata á sealbhú aige

d'fhonn na Briotanaigh a chaitheamh amach -

agus cuireann uime róbaí gopi Krishna.

A thuarastal go léir caite aige

ar shárithe is ar sheodra.

É ag damhsa le Krishna

an oíche ar fad.


Luisne ina ghrua.

Arsa an t-oifigeach i gceannas:

'An ag ól a bhí an fear sin?'

Translated by
The Macaulayite Cuts Such a Ridiculous Figure

Mustard Flowers

Ajmer Rode

If you see an old man sitting alone
at the bus stop and wonder who he is
I can tell you.
He is my father.
He is not waiting for a bus or a friend
nor is he taking a brief rest before
resuming his walk.
He doesn't intend to shop in the
nearby stores either
he is just sitting there on the bench.

Occasionally he smiles and talks.
No one listens.
No body is interested.
And he doesn't seem to care
if someone listens or not.

A stream of cars, buses, and people
flows on the road.
A river of images, metaphors and
similes flows through his head.
When everything stops
at the traffic lights it is midnight
back in his village. Morning starts
when lights turn green.
When someone honks his neighbor's
dog barks.

When a yellow car passes by
a thousand mustard flowers
bloom in his head.

Translated by In English Mustard Flowers  

Mustard Flowers

Ajmer Rode

If you see an old man sitting alone
at the bus stop and wonder who he is
I can tell you.
He is my father.
He is not waiting for a bus or a friend
nor is he taking a brief rest before
resuming his walk.
He doesn't intend to shop in the
nearby stores either
he is just sitting there on the bench.

Occasionally he smiles and talks.
No one listens.
No body is interested.
And he doesn't seem to care
if someone listens or not.

A stream of cars, buses, and people
flows on the road.
A river of images, metaphors and
similes flows through his head.
When everything stops
at the traffic lights it is midnight
back in his village. Morning starts
when lights turn green.
When someone honks his neighbor's
dog barks.

When a yellow car passes by
a thousand mustard flowers
bloom in his head.

Translated by In English Mustard Flowers  

Black Oestrus

Arundhathi Subramaniam

I could lie against you,
mouth on forehead, limbs woven
into a knot too dense
for yearning, hearing the gossamer flurry of your breath, the wild nearness
of your heartbeat, and it still won’t be

close enough.

I could swallow you, feel the slurry of you against palate
– and throat, ravish you
with the rip, snarl
and grind of canine
and molar, taste the ancestral grape that mothered you, your purpleness swirling down my gullet,
and it would be a kind
of knowing,

but you still won’t be
me enough.

I’m learning, love,
still learning
that there’s more to desire
than this tribal shudder in the loins.

But I’m not sure I’m ready
for it yet –

that shock
in your daily kabuki of shape and event.

Not yet.

Not yet that shock
of vacancy.

Translated by
* Home


Sitanshu Yashaschandra

Like rich black loam this woman
is spread all around me,
so far as I can feel,
And I
Like flash flood waters, warm,
seep into her layers
And she is nourished

She drains me in mouthfuls
and devours me with sharp teeth
turning me into seeds to plant.

Even then I feel that she is mine, my wealth.
My possession through her free will.

She is of course being artful about this.

Or, perhaps, helpless.
Or spell-binding.

Her body of soft clay is magical, and eyes of monsoon skies.
She is simple, through,
She is spontaneous, I know.

When I kiss her, she turns into an aroma,
I told her, she flows away like waters.
In my embrace she spills over, Scented waters, magical,
arise between her thighs
or in both her eyes.

I can never predict which.
She wouldn’t know either.

This woman knows more about me
than she knows about herself.

Like a tall cliff of soft earth
She collapses in an instant into a mould
And buries me deep into herself.
She preserves me from death in a bejewelled locket between

She is just a slip of a girl, a virgin really,
I crush her breasts, twist her waist,
Filing her things sky-high
And completely subdue her.
But then, in a briefest moment, she
anew, challenges me gleefully with a scorn.
Turning herself into maid of utter innocence.

No lover she has like me,
And I, no enemy like her.


ગોરાડુ જમીન જેવી એ સ્ત્રી
મારી ચોતરફ મારા પગ તળે પથરાયેલી છે.
પૂરના પાણી માફક હું એનાં પડોમાં પેસું છું
ને એ પુષ્ટ થાય છે.
એ મને ઘટક ઘટક પીએ છે,
ને પછી ખઈ જાય છે મને
બીયારણ બનાવીને.
છતાં મને લાગે છે કે એ મારી સ્વાધીન સંપતિ છે,ધન છે મારું,
એમાં એની ચાલાકી છે.
ચાલાકી અથવા લાચારી,
અથવા માયા.
એની કાયાની માટી જાદુઈ છે,
અને સહજ.
સહજપણે એ સ્ત્રી મહેકી ઊઠે છે, હું ચૂમું તો.
જાદુઈ રીતે એ સ્ત્રી છલકાઈ ઊઠે છે,મારે કારણે,
જઘનો વચ્ચે અથવા તો આંખોમાં.
ક્યારે ક્યાં તે હું કહી નથી શકતો.
એ પણ બરાબર જાણતી નથી,

પોતાની જાત કરતાં વધારે મને જાણનાર એ સ્ત્રી
નરમ માટીની કરાડ જેવી જરામાં ઢળી ઢગલો થઈ જાય છે.
ને પોતાની સઘન જંઘા વચ્ચે મને દાટી દે છે.
સ્તનો વચ્ચે બંધ બીડેલું લૉકેટ બનાવી મને જાળવી લે છે.
નરી કિશોરી છે એ, અક્ષતા,
એની છાતીને ગૂંદી નાખી,એની કેડને મરડી નાખી,એના બે ય
ઘૂંટણને આભ લગી ફંગોળી, એને સાવ પરવશ બનાવી નાખું છું
તે પછીની પળે-----------નરી કિશોરી બની
મને નવેસરથી પડકારે છે.
એને મારા જેવો કોઈ પ્રેમી નથી
મને એના જેવી કોઈ શત્રુ.

From Great Indian Love Poems

Translated by the Poet from Gujarati



After he took off my clothes,
Unable to hide my breasts with my arms
I hugged him tight, but when his hands
Descended to my loins, there was no one
who could save me from drowning
In the sea of shame but the god of love,
who teaches us the trick of fainting.
From The Bloomsbury Book of Great Indian Love Poems

Translated by Abhay K. from Sanskrit


Vinita Agrawal

My love is in the clinging rivulets
of rain at the window
It comes a long way
Gathered in the arms of many clouds
Lifted from many oceans
But rests like a thirst
quenching trickle against your lips
I have heard that thirst is sweet
on the lips of a lover faraway

Translated by From The Bloomsbury Book of Great Indian Love Poem

Flamingos in Early Summer

Ashwani Kumar

Nobody thought
In the terrible days of solitude,
Herds of jobless migrants with clay brick masks would
Suddenly arrive in the deserted city.

With them, the Armenian flamingos
Also descended; flock after flock
In the maggoty shadow of early summer.

From their sweaty pink wings,
Dry mustard leaves kept falling
In the freshly made shelter homes.

Flapping their empty stomachs,
Slowly, they filled the sky
With their hungry nasal cries for food and water.

Infuriated with the smell of infectious blood
Affluent city dwellers turned against themselves-
Speaking with strange voices of stones
In their moments of self-survival.

ઉનાળાના આરંભે ફ્લેમિંગો

કોઈને કલ્પના નહોતી કે
એકલતાના આ ભયાનક દિવસોમાં
મોં પર માટોડિયા રંગની મોં-પતી પહેરેલાં
બેરોજગાર પ્રવાસીઓનાં ધાડાં
અચાનક જ આ ઉજ્જડ નગરીમાં આવી ચડશે.

એમની સાથે જ આર્મેનિયન ફ્લેમિંગોનાં ઝુંડ પર ઝુંડ
આ ઉનાળાના આરંભે ખદબદતા પડછાયાઓ વચ્ચે
ઊતરી આવ્યાં,
એમની પરસેવે રેબઝેબ ગુલાબી પાંખો પરથી
શરણાર્થીઓ માટે હાલ જ બનેલાં રહેઠાણો પર
સરસવનાં પાંદડાં ખરતાં રહ્યાં.

પોતાનાં ખાલી પેટ ફફડાવીને,
દાણો-પાણી માટેની ભૂખી કિકિયારીઓથી
એમણે ધીમે ધીમે આખું આકાશ ભરી દીધું.

ચેપી લોહીની વાસથી ક્રોધે ભભૂકેલા સમૃદ્ધ રહેવાસીઓ
પોતાની જાતને ઉગારી લેવાની કપરી ક્ષણોમાં
પથ્થરોની વિચિત્ર ભાષા બોલી રહ્યા.

(અનુવાદ કમલ)

Translated by

Sunken Ship

Mustansir Dalvi

She straddles me, eyelashes stroke my chin.
Against my chest, her breath susurrates,
each exhale falls, late

in the night, almost day,
so long to put her several to rest.

She sinks into me, I feel her weight
and am pressed deeper into the chair.
She melds into my

safe and limited place,
legs wrapped around me.
palms bunched into little fists.
Tonight, I am a womb.
I allow fluid senses to swirl

full fathom five, so she can travel deep
where there is no poetry, only the sunken ship.

Translated by From The Bloomsbury Book of Great Indian Love Poem


K Satchidanandan


In Coorg it is hard to know
the elephant from the night.
You think it is night; but
do not find the moon.
You think it is the tusker; but
do not find its tusks.

Is it that the night and the elephant
gave up both as they could not tell
the moon's curve from the tusk’s?

But this intense fragrance, mixed,
of sugarcane, wild berries and
the Queen of the Night blossoming
in moonlight: is it the night's scent
or the elephant's?


We crossed Kavery several times.
At one place it was just a
tiny stream among the rocks,
in another a stagnant pool and
In yet another a full river.

But the images falling on the water
was the same: bamboos, trees,
clouds, us, an unbuilt bridge
and an unborn rainbow
in an angel' s golden dream.

Like the images of earth
falling on every soul.


Several forests passed through us,
several birds flew, several beasts ran.
We just stood still, hoping, with every breeze,
to turn into trees, put forth leaves
and wait for flowers to blossom
and fruits to ripen.

Kavery flowed past us,
watering our long-forgotten roots.

Trí Dhán a Scríobhadh in Coorg *


In Coorg is deacair an eilifint a aithint

thar an oíche.

Ceapann tú go bhfuil sé ina oíche; ach

níl tú in ann teacht ar an ngealaigh.

Is dóigh leat gurb é an starrfhiaclach atá ann; ach

níl teacht agat ar na starrfhiacla.

An é gur chaill an oíche agus an eilifint iad

mar nach rabhadar in ann cuar na gealaí

a aithint thar chuar na starrfhiacaile?


Ach an chumhracht phlúchtach seo, meascán

de chána siúcra, caora fiáine agus Banríon

na hOíche is í faoi bhláth faoi sholas

na gealaí: an í cumhracht na hoíche í

nó cumhracht na heilifinte?


Chuireamar an Kavery dínn cúpla uair.

Ní raibh inti tamall ach sruthán beag bídeach

i measc na gcarraigeacha,

lochán marbhuisce in áit eile agus

in áit eile fós í ina habhainn bhreá.

Ach ba iad na híomhánna céanna

a thit ar an uisce: bambúnna, crainn,

scamaill, sinne, droichead nár tógadh

bogha síne nach bhfacthas

i mbrionglóid órga aingil.


Ar nós íomhánna an domhain

a thiteann ar anam gach n-aon.


Ghabh scata foraoisí trínn,

Scata éan ag eitilt, scata brúideanna ina dtáinrith.

Sheasamar gan chorraí, ag súil le gach leoithne,

go n-iompóimis inár gcrainn, go bpéacfadh duilleoga

ag súil go n-osclódh bláthanna

is go n-aibeodh torthaí.


Ghabh an Kavery tharainn, ár bhfréamhacha

a bhí dearmadta le fada againn á n-uisciú aici.


*   Ceantar in Karnataka na hIndia is ea Coorg, nó Kodagu.

Sa Mhailéalaimis a scríobhadh na dánta seo.

Translated by the Gabriel Rosenstock into Irish from English

ત્રણ કૂર્ગ કાવ્યો

૧. રાત અને ગજરાજ
કૂર્ગમાં હો તો મુશ્કેલ છે કહેવું
કે આ રાત છે કે ગજરાજ છે
તમને લાગે કે રાત છે
પણ ચંદ્ર જડે નહિ શોધ્યો
તમને લાગે કે ગજરાજ છે
પણ દંતશૂળ ન મળે

શું એવું શક્ય છે કે
એ અર્ધચંદ્રાકાર ચમક
ચંદ્રની છે કે ગજરજના દંતશૂળ ની
એ કહેવું શક્ય ન લાગતાં
રાત ને ગજરાજ બંને એ
વહેતું મૂક્યું હોય.

પણ તો પછી આ માદક સુવાસ
શેરડીમાં ભળી જંગલી બોરડી
ને એમાં વળી પૂરબહારમાં ખીલી રાતરાણી
આ સુવાસ રાતની છે કે ગજરાજની?

૨. કાવેરી
અમે કંઈ કેટલી વાર કાવેરીને પાર કરી
ક્યાંક હતી એ સાવ નાનકડું
પથ્થર વચ્ચે ખળખળતું ઝરણ
તો ક્યાંક સ્થિર તલાવડી
ને વળી બીજે છલકાઈ આખી નદી

પણ એના પાણી પરનાં ચિત્રો
બધેય એક સરખા: વાંસ, વૃક્ષો,
વાદળ, અમે, એક નહિ બાંધેલો પૂલ
અને નહિ ખીલેલું મેઘધનુષ
ઝીલાતાં કોઈ દેવદૂતના સોનેરી શમણે

જાણે હર એક હૈયે ઉભરી
પૃથ્વીની છબીઓ

૩. જંગલો
અમારી અંદર થઈ ચાલ્યાં ગયાં કેટકેટલાં જંગલો
ઉડયાં કંઇ કેટલાં પંખી, દોડ્યાં કેટકેટલાં પ્રાણી.
અમે બસ ઊભા રહ્યાં સ્થિર,
પવનની એકેક લહેરખીએ ઉઠતી આશા લઈને,
કે થઈ જાશું લીલા જંગલના ઝાડ
ફૂટશે એમને યે પાન, ને પછી મહોરશે ફૂલો,
ને ધરીશું આમેય ફળ મીઠાં.

અમારી આરપાર થઈ
કાવેરી વહ્યા કરી
અમારા ભૂલાયેલા મૂળિયાં પખાળતી

-- સચ્ચિદાનંદન કે.
અનુવાદ પ્રતિષ્ઠા પંડ્યા

Translated by the Poet from Malayalam


Vinod Joshi

I held the mountains
by their peaks
and flung them into the sea
then in one gulp
swallowed all the salt waters of this earth
I folded the sky many times over
and slipped it into my eyes
before shutting my eyes tight
I breathed the wind
and made it stand steady
in my navel.
I grabbed in my fist
the sun, the moon,
the stars, the planets,
and all the constellations...
So, now that there is nothing outside
where am I?
The earth has disappeard
I search for my prop
in one moment
all of a sudden
I am unmovable
in another I roar
turn into limitless expanse
spreading all around
I hiss wildly
I spin round and round.
Then I open my eyes
and see the same world out there
I close my eyes
and now I see
the same world inside
so close
within my reach
so, where am I, now?


ચપટીમાં પકડીને એક પછી એક ફેંકી દીધા પર્વતો સમુદ્રમાં.
પછી એક જ ઘૂંટડે પી ગયો સૃષ્ટિ પરનું બધું ખારું જળ.
આકાશને બેવડચોવડ સંકેલી મૂકી દીધું આંખોમાં.
પછી પોપચાં કરી દીધાં સજ્જડ બંધ.
પવનને ઉતારી દીધો ઘ્રાણમાં.
કરી દીધો નાભિમાં સ્થિર.
સૂર્ય, ચંદ્ર,તારા,ગ્રહો, નક્ષત્રો...
બધું લઈ લીધું મુઠ્ઠીમાં.
હવે તો બહાર કશું રહ્યું જ નહીં.
તો હું.. હવે ક્યાં?
પૃથ્વી તો હવે છે નહીં.
હું શોધવા લાગું છું મારો આધાર.
થોડીવારમાં અચાનક જ
હું બની જાઉં છું અચલ.
બીજી જ પળે લાગું છું ઘૂઘવવા.
હદ બહાર વિસ્તરી જાઉં છું ચોતરફ.
સૂસવું છું અમર્યાદ.
ચક્કર ચક્કર ફરવા લાગું છું.
પછી આંખો ઉઘાડું છું તો બહાર એનું એ વિશ્વ.
હું આંખો બંધ કરી દઉં છું.
તો, હવે મારી અંદર પણ મને દેખાય છે;
એ જ બધું,
તો હવે.. હું ક્યાં?

Translated by Pratishtha Pandya from Gujarati

In Memoriam

Prabodh Parikh

Do we remember
You and I, the troglodyte,
The children of forest under azure sky,
In Nairobi or Sangali, outside Brabourne Stadium,
Like asterisms playing Seven Claps in the ring of fire,
We’d started a game?

Of clinging to the warm breast of earth,
Eyes closed, as our hearts throbbed,
Painting frescos, crossing thresholds,
Blowing through plains
Flowing rivers in our tiny hands?

Do you remember,
All of us together,
Flapping our wings between the known and unknown, the ephemeral and eternal,
Clutching the fingers of doors and windows post-haste,
Had set out on foot with captain Nemo, our sleeves flashing the submarine badge,
To take a plunge from mountain tops in the lap of the bottomless sea?

Remember that sport?
Of flipping through the pages of books, home to our forefathers,
And attending summer camps with them?
Think of that game we enjoyed so much
Of pinning the lengthening shadows of eventide
Of pinching the peals in the womb of our cavernous faces in mirrors
Of patting the backs of our new bonds, surging with sap,
At a time when all forms of life,
Keen on being born, their stories still forlorn
Hovered over the nursing homes, on full alert.

Does it still haunt you, that warm touch?
Its thrill coursing through every single vein in frenzied waves
The nightlong chats, words that kept you awake
The countless stars under whose gaze
I’d put my friendly arm around your shoulders.

In the company of chillies that set tongues on fire
And glasses, bitter and bland, from which we spilt over
To join the rushing traveller down the slippery slope
And flying on the roter wings of Ramlila
Or sneaking into the backpacks of wandering tramps
How we’d gorged after lasting games of satiyo and tri-cards?

Choosing to take birth, we’d observed fasts and abstinences,
All the way from St. Pauls’ to Jama mosque,
Held nightlong vigils in the Narayan temple.
Mounting the shoulders of father, the lap of mother
On the swings of neighbours or that bench outside museum
We’d taken a joyride to this universe.
Holed up in the bookracks of libraries, we’d found blood relations
In the prisoners of conscience dumped in Siberia.

You remember, don’t you?
But I don’t hear any rustle, not even a slight throb in head.
That which comes and sits close by
Shakes you, mocks you, tires you out
Stops you, wakes you up with a sweet caress
Packs you a gush of anguish and verdant meadows,
Wafting on surging heart,
As you get ready to embark
On your pet voyage.
Recall that we were born?
You and I,
All of us.

No? You don’t? The doors and windows,
Flight of stairs and the cradle,
A for Adil, B for Beckett, K for kite and P for poetry?

All I remember is
The unfinished game of coming here, and there
Where fresh sheets were spread on beds
Where the utter green flag of autumn fluttered
Where the squirrel scurried in semi-final of sun and shade
Where the dawn flew away as I blew mouthful of sky
Where the roads set out with personal chairs for evening strolls
I remember registering my name,
Waving flags from the backseat of bicycles
Loving the disquiet, making that corner its home,
Handful of rules sealing that half-played game
Bunch of shlokas and rhymes falling in place
And other ten blokes who were not others.

Do we remember
You and I, that we took birth?

યાદ છે, તમને, કે આપણને, કે મને
કે ગુફાવાસીઓને, કે વનવાસીઓને
ખુલ્લા અવકાશ નીચે, નાયરોબીમાં કે સાંગલીમાં
બ્રેબોન સ્ટેડિયમ બહાર, અગ્નિનાં કુંડાળામાં સાતતાળી રમતા નક્ષત્રોમાં ફેરાફેરી
એક રમત માંડી હતી?

શ્વાસનાં ધબકારે. પૃથ્વીની હુંફાળી છાતીમાં આંખો ઢાળી દઈ,
ભીંતચિત્રો કરી, ઊંબરા ઓળંગી, નદીઓને હથેળીમાં ઝીલી
મેદાનોની આરપાર નીકળી જવાની!

યાદ છે, તમને, કે આપણને, કે મને, સૌને,
જાણ્યા, અજાણ્યા, ક્ષર-અક્ષર વચ્ચે પાંખો ફફડાવતા,
બારી-બારણાની આંગળી પકડી
પહાડની ટોચથી છલાંગ મારી
અતલ સમુદ્રના ખોળે બેસવા
પગપાળા નીકળી પડ્યા હતા
કેપ્ટન નેમો સાથે,
સબમરીનનો બિલ્લો પહેરી!
માંડી હતી એક રમત!
ફેરવ્યા હતા પુસ્તકોનાં પાના,
એ પાનાંની વચ્ચોવચ વસેલા પૂર્વજો સાથે , યાદ છે,
ઊનાળાની રજામાં શિબિરો ભરી હતી?
નર્સિંગ હોમમાં જન્મ લેવા ઉત્સુક
જીવ, અજીવ, સજીવ અવતારો, જે કાન માંડીને
પોતપોતાની કથા કહેવા કરી રહ્યા હતા દોડાદોડ
એ સમયના રસભીના નવા સંબંધોને થપ્પો મારી
અરીસામાં પ્રગટ થતા ચહેરાનીએ ગુફામાં,
ગુફાનાં ગર્ભદ્વારમાં રણકતા નાદને,
સમી સાંજના પડછાયાઓને પકડવાની રમત
તમે, મેં, આપણે, માંડી હતી તે!

યાદ છે, એ સ્પર્શ,
નસેનસમાં વહી જતા એ સ્પર્શનાં સ્પંદનોની વણઝાર
વાતે વારે જાગતા રહેવાની એ રાત
અને, અગણિત તારાઓ જોઈ
તરવરી ઉઠેલા ઉન્માદની ભાઈબંધી માટે લંબાયેલો હાથ!
તીખા, તમતમતા ગોંડલનાં મરચા સાથે
તુરાં, કડવા, પારદર્શક ગ્લાસમાંથી છલકાઈ
જરાકમાં સરકી જતા વટેમાર્ગુઓને સંગે
રામલીલાની પવનપાવડી પર બેસી
કે રખડુટોળીએ ખભે ભરવેલા સરસામાનમાં
સંતાઈ જઈ રમ્યા હતા સતિયો
અને ત્રણ પત્તીની બાજી, પછી કરી હતી ઊજાણી!

જનમ લીધો હતો, બાધા રાખી હતી,
સેઈંટ પોલથી જુમા મસ્જિદ સુધી,
નરનારાયણનાં મંદીરમાં જઈ કર્યાં હતાં જાગરણ,
ફરી વાળ્યા હતા, બ્રહ્માંડમાં, માના ખોળે, પિતાના ભખે,
પડોશીના હિંચકા પર, મ્યુઝિયમોનાં બાંકડે,
લાયબ્રેરીનાં કબાટોમાં સંતાઈને સાયબિરિયાની કાળી કોટડીમાં
વસતા મનુષ્યોને એકરૂપ કરી દીધા હતા સ્વજનોનાં સરઘસમાં!

કે નથી યાદ?
ના સળવળાટ સંભળાતો નથી, કે નથી કંપી રહ્યા મગજના સ્નાયુઓ
એવું કશું, જે આજે આવીને બેસે, લગોલગ,
ઢંઢોળે, ખીજવે, હંફાવે, અટકાવે, પીઠે હાથ ફેરવી
એક સાથે વહી આવતી,
ઝાડપાનને સાથે લઈ આવતી વેદનાને સંવેદનાને-
નિરાંતે, બાંધી આપે ભાથુ મુસાફરી માટે!

યાદ છે જનમ લીધાનું!
તમને કે મને
કે આપણને,

ના, નથી યાદ, બારી કે બારણા
દાદરા કે પારણા
આદિલનો અ, કે બેકેટનો બ, કે પતંગનો પ, કે કવિતાનો ક.

યાદ છે, એક અધુરી રમત અહીં આવ્યાની
ત્યાં, જ્યાં ચાદર પથરાતી, પાનખરનો ઝંડો, લહેરાતો
ખિસકોલી સરકતી
તડકા-છાંયડાની સેમી ફાઈનલ રમાતી
ફૂંક મારતા, ઉડી જતી સવાર
અને ખુરશીઓ લઈ ફરવા નીકળી પડતા રસ્તાઓ, ત્યાં
યાદ છે
નામ નોંધાવ્યાનું, સાયકલ પર બેસી વાવટા ફરકાવવાનું

યાદ છે, અધુરી રમતનાં બે ચાર વ્યાકરણો
પાંચ સાત શ્લોક, ટપકી પડતાં જોડકણાં,
અને એક દશ બાર બીજા જણ, જે બીજા ન હોય!

યાદ છે? તમને, મને, આપણને
જનમ લીધાનું?

Translated by Hemang Desai from Gujarati

The Macaulayite Cuts Such a Ridiculous Figure

Gabriel Rosenstock

There was much laughter, she said
And 'laughter' - elongated - was the last word to escape her lips.
Some kind of lockjaw? her husband opined.
Doctors were sent for and examined the gaping mouth,
Ayurvedic specialists,
Sages: she could not breathe.
A shaman from Tibet
Blew smoke through the orifice
And recited a couplet from the Sixth Dalai Lama:
       nang gi stag mo ras 'joms
      'dris nas mthur du lang song
Which did nothing but swell her tongue.
At last, Gabriel Rosenstock arrived from Ireland
And pronounced his diagnosis, gravely but assuredly:
Postcolonial linguistic self-strangulation, he muttered
We have seen many such cases in my land.

Translated by
When Krishna Danced in a British Army Barracks

Beloved dreams

Nalapati Balamani Amma

Dance, dance every day
On my mind’s floor
Amidst harsh reality
Under a frying pan sky
And caught in a dust storm
At midday
A cool, green and flowery shade
You dreams for me prepared….
પ્યારાં સ્વપ્ન !!
નૃત્ય કરો નિશદિન
મન ઉપવનના આંગણમાં..
કઠોર વાસ્તવ ચારેકોર
ધર્યું ઉપર ધગતું આકાશ
ધૂળભર્યા ઘેરા વંટોળે
અટવાયાં પળના પ્રવાસ
એવે સમયે મારે કાજ
તમે જ મારાં સ્વપ્ન
લઇ આવ્યાં એક હૂંફાળો
શીળો, ફૂલ સમો ઉજાસ....

Translated by Lata Hirani from Malayalam to English

* Home

Arundhathi Subramaniam

Give me a home
that isn't mine,
where I can slip in and out of rooms
without a trace,
never worrying
about the plumbing,
the colour of the curtains,
the cacophony of books by the bedside.

A home that I can wear lightly,
where the rooms aren't clogged
with yesterday's conversations,
where the self doesn't bloat
to fill in the crevices.

A home, like this body,
so alien when I try to belong,
so hospitable
when I decide I'm just visiting.

Translated by
Black Oestrus

On the Brink

Stanley Barkan

On the brink of fall,the leaves decide their deciduous fate.
Autumn comes like a red-haired witch
riding the winds on a thick-strawed broomstick.
The forests stun the eyes, visioning postcard vistas:
layers of gold and orange, reds and purples.
Soon all the trees will shake off their colored complements,
and the black bony fingers will thrust themselves stark
against the whiteness of the brink of winter.

Translated by


Pratishtha Pandya

Years passed
Months passed
Even rough days passed
The last episodes of
your favourite television soap
got over.
The fledglings from the nest
atop the Neem tree
flew away
made nests of their own, I guess
The laburnum outside the window
from green to yellow to green
three times
Your saree that I started wearing at home
got worn out
and was turned into
big square pieces for the dhobi
to tie ironing clothes in
and then into small square pieces
of dishcloths for the kitchen
and finally ripped into thin strips
used to tie the Madhumalati
in the garden with.
and yet time did not pass
It refused to move on
It stood with its feet firmly planted.
Sometimes in the old house
with its standing kitchen
where you and I drank tea together
I tasted it on my tongue
like a broken, soggy glucose biscuit
that ruins the taste of the tea.
Sometimes leaving the chores aside
when you succumbed
to Papa’s demands
taking his head in your lap
with a grumble first
with a laugh next
I saw it basking in the sunshine
of your wrinkled face.
It stayed on
in places and moments
that no longer belonged to him.
sometimes like an air bubble
stuck inside the IV line
on her puffed hands
or inside the deserted lanes
of her eyes that she opened
only when I ruthlessly twisted her skin
almost separated from her muscles
Sometimes like the silence
That grew wider
between her
sinking heartbeats
Who says time just flies!
It falls and crashes in every corner of the house
gets scraped by a familiar touch
gets bruised by an unknown feeling
Wounded and bleeding
it sits in the same old place
this obstinate time
that refuses to budge
since Ma died.
વરસ વહ્યાં
મહિના વહ્યા
વહ્યા દિવસો ય આકરા
તને ગમતી ટેલીવીઝન સિરિયલના
છેલ્લા હપ્તાય પૂરા થયા
લીમડાના ઝાડ પરના માળાના
ચકલીના બચ્ચાં ઊડી ઊડી
પોતાના માળામાં ગયાં
બારી બહારના ગરમાળા
ત્રણ વાર
લીલા માંથી પીળા
ને પીળા માંથી લીલા થયા
ઘરમાં પહેરવા કાઢેલી
તારી સાડી ઘસાઈ એમાંથી
પહેલાં ધોબીના કપડાં બાંધવાના ટુકડાં
પછી રસોડામાં હાથ લૂછવાના મસોતાં
ને છેવટે ચિરાઈને બગીચાની મધુમાલતી ને
બાંધવાના ચિંદરડા થયાં
પણ સમય તો યે ના વહ્યો તસુભર
જરાય વધ્યો નહિ આગળ
પગ ખૂપીને ત્યાં ના ત્યાં રહ્યો
પોળના જૂના ઘરના
ઊભા રસોડાના પ્લેટફોર્મ પર બેસી
તારી સાથે પીધી ચા માં
મેં એને ચાખ્યો
ડુબાડતાં, તૂટી તળિયે બેસી ગયેલા
ચનો સ્વાદ બગાડી મૂકતા
ગ્લુકો બિસ્કિટની જેવો.
સવારમાં ઘરનું કામ રેઢું મૂકી
પપ્પાની જીદને વશ થઈ જ્યારે
એમનું માથું ખોળામાં લઇ
ઘડી છણકી
ઘડી હસી
તું બેઠેલી
ત્યારે મેં જોયેલો એને
તારી કરચલીયા ચહેરાના
અજવાળામાં ન્હાતો
એ પડ્યો પાથર્યો રહ્યો
એ બધીય જગ્યાઓમાં
તમામ ક્ષણોમાં
જે હવે એની પોતાની નહોતી
એ ખટકતો રહ્યો
એના ફૂલી ગયેલા હાથમાં
ખોસેલી નળીની અંદર ફસાયેલા
હવાનો પરપોટો થઈને
ક્યારેક એની માંસપેશીઓ થી છૂટી પડેલી
ચામડીને હું સાવ આમળી નાખું ત્યારે
ખુલતી એ આંખોની મૌન ગલીઓમાં
એ ભટકતો રહ્યો દિશા વિહીન
ક્યારક એના ધીમા પડતા ધબકાર વચ્ચેના
વધતા જતા શૂન્યાવકાશમાં
વિસ્તરતો ગયો
કોણ કહે છે
જુઓને સમય કેવો વહી ગયો?
ઘરના ખૂણે ખૂણે અથડાતો
કોઈ રઝળતી યાદે પછાડતો
કોઈ જાણીતા સ્પર્શે ઉઝરડાતો
કોઈ અજાણી લાગણીએ ખરડાતો
ઘવાતો, લોહી દૂઝતો
ને છતાં ય એની એજ જગ્યાઓએ
અટકેલો રહ્યો
આ અડિયલ સમય
મા ના મર્યા પછી.

Translated by the Poet from Gujarati
Love song of my own

Ibn Batuta, World traveler

Udayan Thakker

Sir, Ibn Batuta is my name,
I come from a village in Morocco,
tucked away in a corner of
the fourteenth century.
Huzoor, one morning I got up and saw:
I was too big for my boots.
I wandered out of my village,
tried on many a pair of shoes.
Some were small and the rest
too small.
With folded feet I sat in a madrasa,
and learnt- let the rosary be in hand,
but the beads must be on the move.
My feet had a will of their own.
They took me to Russia and Kabul,
to Istanbul,
to Mecca-Medina where I became a Haji,
to Delhi where I became a Kazi.
Sultan of Delhi said, 'O Batuta! Take gifts
to China. Let the Chinese Emperor
know who Taghlakh is!' I departed
carrying embroidered silks and emerald studded jewelry,
mounted a wild, headstrong, beast
of a ship.
Typhoon struck at Calicut.
All was lost.
Ya Allah! Better drown at sea,
than go to China empty handed.
I turned my back to Delhi and saw
a vast ocean...
I had nothing left but a sheet of cloth
on which to pray, that I turned
Into a sail,
landed at the Maldives which uses sea shells
for money, dipped my feet
in languor.
I climbed atop Adam's hill in Ceylon and saw
another hill and then another and yet another.
I saw Alexandria,that sits on the edge
of a continent, like a veiled mermaid.
I saw dunes of sand retreat,
I saw yogis levitate,
I saw Chinese snake-eaters,
Negro fire-eaters.
Every time I bought a ship, I made sure,
it had seven sails and
no rudder.
Ibn Juyazi, the scholar of our village,
asked me to narrate my tale.
He asked and he asked.
'Note down, O Juyazi, in the year thirteen hundred and forty,
the ship sank and I lost my treasure...'
I then corrected myself,
'No Juyazi, note down thus:
The ship sank and I
found my treasure!'
ઈબ્ન બતુતા, વિશ્વપ્રવાસી
જી,મારું ઈબ્ન બતુતા છે નામ,મોરોક્કો
મુકામ,નાનું અમસ્તું અમારું ગામ હતું.
ઈસુનો ચૌદમો સૈકો શરૂ થતો જ હતો.
હજૂર,એક સવારે ઊઠી મેં જોયું તો,
પગરખાં કરતાંય પગ, થઈ ગયા હતા મોટા.
હું મારું માપ લઈ મારે ગામથી નીકળ્યો.
અલક મલકનાં પગરખાં પહેરી જોયાં મેં,
કોઈક નાનાં તો કોઈક સાવ નાનાં પડ્યાં.
હું પગને વાળીને,બેસી રહ્યો મદરસામાં,
અને શીખ્યો કે ભલે તસ્બી હાથમાં જ રહે,
પરંતુ ફરતી રહે. હાથમાં રહ્યા ન્હોતા
આ મારા પગ, જે મને ઊડઝૂડ લઈ ચાલ્યા,
કદીક રૂસ ને કાબુલ, કદીક ઇસ્તંબુલ,
કદીક મક્કા-મદીના જઈને હાજી થયો,
પછી તો દિલ્લી પહોંચ્યો,ને ત્યાંનો કાજી થયો!
મને હુકમ કર્યો સુલતાને: ભેટસોગાદો
લઈને જાઓ તમે ચીન,ચીનનો રાજા
જરાક જાણે કે તઘલખ છે કોણ! હું નીકળ્યો,
લઈને જરકશી જામા ને જરઝવેરાતો.
ઊછળતી-કૂદતી માથાફરેલી મનવારો
પલાણી. ત્રાટક્યો વંટોળિયો કલીકટમાં
ને બારે વ્હાણ ડૂબ્યાં.
ખુદાયા! ચીન જઈ ખાલી ખાલી કરવું શું?
તો ઢાંકણીમાં લઈ પાણી, ડૂબી મરવું શું?
ફરાવી પીઠ મેં દિલ્લીથી, તો નજર સામે
અફાટ જોયો સમંદર...
સિલક કશીય નહોતી, સિવાય કે ચાદર
નમાઝની, કર્યો મેં ફરફરાટ સઢ એનો.
જ્યાં છીપલાંનું ચલણ છે, નિહાળ્યું એ માલ્દીવ,
ખળક ખળક થતી નવરાશમાં ચરણ બોળ્યા,
ચડીને ટેકરી આદમની ઊંચી, લંકામાં
નિહાળી દૂર બીજી, ત્રીજી, ચોથી ટેકરીઓ,
કોઈક જળપરી પર્દો કરીને બેઠી હો
કિનારે, એવી નિહાળી અલેકઝાંડ્રીયા.
મેં જોયા રેતના પર્વતને કરતાં પીછેહઠ,
મેં જોયા ભૂમિથી અધ્ધર થનાર યોગીઓ,
રમતમાં સાપને ચાવી જનાર ચીનાઓ,
ગમતમાં આગ પચાવી જનાર હબસીઓ.
વહાણ લેતાં મેં રાખી જરા તકેદારી,
કે સઢ હો સાત, અને ના સુકાન એકે હો.
અમારા ગામના વિદ્વાન ઇબ્ન જુયાઝી,
મને કહે કે લખાવો પ્રવાસની વાતો.
એ પૂછતાં જ ગયા ને હું બોલતો જ ગયો:
લખો જુયાઝી લખો, તેરસો ને ચાળીસમાં,
વહાણ ડૂબતાંવેંત જ ગયા ખજાનાઓ.
પછી સુધારી કહ્યું: ના, જુયાઝી, એમ લખો:
વહાણ ડૂબતાંવેંત જ
મળ્યા ખજાનાઓ.

Translated by the Poet from Gujarati


Kavita Ezekiel Mendonca

Tandem Poem to accompany Poster poem 1 by Nissim Ezekiel
(My father talked too loudly…. but just before he died)
Dedicated to my father who sadly passed away from Alzheimer’s in 2004

My father could not talk to me
Before he died
Could not reach me in a distant land
Twinned in spirit, separated by geography,
I heard he remembered me
Said he could never forget me
Memory without a memory
Not able to remember
Not able to forget
Trapped in a maze of loss.
Two losses
The greater loss is mine


He could not remember
What he had lost.
The poem, Loss, by Kavita Ezekiel Mendonca is based on the late poet Nissim Ezekiel’s poem.
Poster Poems

My father talked too loudly
and too much.
but just before he died
his voice became soft and sad
as though whispering secrets
he had learnt too late.
He drew me close to him
and spoke his truths to me.
I felt the breath of his love
but could not hear a word.

Translated by
How Daddy wrote his Poetry

How Daddy wrote his Poetry

Kavita Ezekiel Mendonca

The smoke curl from the Menthol Cool cigarette
In the glass ashtray
Touched the ceiling
Creating patterned shadows
On the paint- peeled walls.
He only took one puff!

He had no fear of fire,
The knowledge that
The cigarette would eventually
Extinguish itself
Was something he trusted

As he lay on the dusty bed
Triangle-fold handkerchief
Over his eyes
Carefully removing the
Delicately-crafted glasses
I always thought would break
With even the slightest tap.

Then,moving to the crowded desk
Hastily wrote a few inspired lines
On pieces of paper, blank or lined
Whatever could be found.

Then again with set rhythm
Back to the bed
Placing the same crumpled handkerchief
Over the eyes
Waited patiently for the remaining
Lines to come.

He breathed deeply.
Or ‘deep breathely’,
As he was fond of saying,
Perhaps invoking the muse
For the rest of the poem
To take shape.

Then he paced up and down
The sparse room
Reading the words aloud
And invited me in
To be bothaudience and critic.

Daddy typed with two fingers
On the old clickety typewriter
And the manuscript was ready
To be delivered to willing eyes.

Daddy wrote often
Into the early hours of the morning
And I had to creep into the room
Cockroach quiet,
Remove the handkerchief
Turn off the light
And tell him
He must sleep.
It’s late, Daddy!

I stood outside his room
Until I heard the familiar click
Of the old wooden latch
And I knew he’d get a few hours
Of fulfilled slumber.


Daddy’s recipe for the good life
Was to write a poem
In every circumstance
Joyful or adverse.
On a crowded Indian train
Or lurching bus.
Ignore the stares
Of curious fellow travelers
Pull out the pen and paper
And get to work.

And for a mundane example
To brew the perfect cup of ‘chai’
One must immerse the tea leaves
Into the boiling water
And let them brew.
Walk away into another room
Write a poem
Which will then be the brewed thoughts
Of a pensive mind.
And the perfect cup of ‘chai’
Is born!

Do not wait for the muse,
Persist, to defy the block.
Follow the simple recipe
Of a beloved beverage.

In my husband’s home now
Far from my father’s home,
When ‘Chai’ is made
With combinations of ginger
Cinnamon and cardamom
Sugar, milk and whatnot,
Father’s poetry wafts in
On waves of spice
And earthy freshness.
Memories are made of this
And poetry too!


Grandfather was a ‘science’ man.
When father won
A poetry prize in school,
Came home rejoicing to share the news,
Grandfather said,
‘Poetry, what’s that?’
The child bought a bar of chocolate
For four ‘annas’,
An ancient, humble Indian coin
But a princely sum to the boy
Who ate his treatin solitary silence
And tears of wept Hurt
Mingled withHope
Andsecret Determination
To pursue the
Poetic journey.

Translated by

Ghalib’s Haveli in Ballimaran Road

A J Thomas

In spite of being in Delhi for the last 22 years, I was visiting Ghalib’s Haveli on Ballimaran Road, off Chandni Chowk, for the first time.
The timeless poet shares his home now
With a shop—never mind, faring better than many
Of Delhi’s beloved bards who upheld
The Ganga-Jamuni tehzeeb,
And yet have left no earthly trace.
One can only gaze around at the relics of his life
With a lump rising to one’s throat.
Such exalted conceits, word-craft, humour;
Unbending sense of honour bruised by
History’s nasty turns. Perpetually in debt
Yet never perturbed in his angelic self.
Homeless, ever roaming in spirit, he’d have little value
For a majestic dwelling place like this.
He’d even forgive the garish facelift given
To his long-lived-in, one-time quarters.
He knows these, and the countless tomes churned out about him,
Are well-meaning attempts to keep his memory alive. He’d even forgive
This, my lame verse in his name.

Translated by
Sarmad Shaheed

Sarmad Shaheed

A J Thomas

(Recently I revisited the Juma Masjid area and Ballimaran, which inspired two poems. The first one is on the Martyr Sarmad who was executed by the Emperor Aurangazeb)
The king is naked, cried the innocent child.
Power is naked, the unsheathed sword.
Truth is naked too. Innocence can see it.
The two often clash in battle, sparks flying.
Sticking to nudity is the ultimate truth-speaking.
That’s what Sarmad did--the absolute unconformity,
Outside the frames of the established.
If Mansur Al Hallāj declared ‘I am the Truth’ chanting Ana’l Haqq,
Sarmad did something similar, saying only the La Ilāha part of the kalimah
Leaving out illā-llāh, perhaps implying
‘There’s no God outside, but within oneself.’
Dazed by the unravelling, Aurangzeb had him beheaded
Outside the Eastern Gate of the Juma Masjid
Where the headless Sarmad danced on the steps
Carrying his head in his hands, before giving up the ghost,
As the legend goes.
Standing on the very steps, I frame a picture of his Red Dargah below
With the Quila-e Mualla, -- or, the Exalted Fortress which was eventually reduced to
The simple Lal Quila to suit the latter-day reality of total decrepitude--
Looming in the skyline behind.

Translated by
Ghalib’s Haveli in Ballimaran Road


Adil Jussawalla

Perennial scrapyard, magnet for the remaindered,
burning ground for ships that outlive their terms of service.

thought its working conditions are savage deplored,
I don’t want to go there now, other things matter.

On night and day are showers of light
from instruments cutting through once-buoyant life.

the sound of crushers, claws, the smell of metal
becoming liquid – all we imagined to be in another country

now blinking their warning lights in rooms close at hand
or in hospitals near or distant,

where those marked to be proceed may spend
the five years it takes or more to make a great ship

vanish, as mother spent hers, open to probes and instruments,
and may make others I dare not mention spend.

Let it be merciful I pray, with us still alive
(however faintly) to the blessings of sight and sound.

the passing of ships with all their lights on, the music at sea
others are joyously dancing to, glimpse

the sudden bight arc of a lighthouse even as it’s happening
here grappling irons hit our decks and slack cable sing as they tauten

Translated by

Women Going to Buy Bags of Milk

Indu Joshi

Wearing night gowns
At around five thirty in the morning
women going to buy bags of milk
in a half-sleep and half-awake state
put their bags of milk – if they have more
than one-
into plastic bags from saree sales or cloth bags
and return home
Some return home
holding their plastic bag of milk between
their thumb and index finger,
moving the arm back and forth
as if holding a kitten from its neck.
If she is from my compound, she greets me
with a ‘Jai Shri Krishna,’ and before I pass her
asks, “So how are you today?”
Then satisfied that she could ask the question
she moves on
not listening for an answer.

Wintry December has begun
and it is dark at five thirty in the morning.
In the bright neon lights you can see the shapes
of women wearing nightgowns from afar.
When they near, they try to recognize each other.
If one is wearing a sweater or a scarf
others squint and peer and are satisfied
only when an identification has been made
Oh! That is the no. 2 from the society next to ours.
(Watch it –
that only means the woman from house no. 2!)
In the dim light of the cabin of the dudhwali
they first identify each other
then ask for their bags of milk.

In the west – the moon before sunrise
is not in the least pale.
It is a full moon, the yellowish full moon of poonam.
A scattering of stars can been around it.
When I reach the milk cabin
a dog lying nearby looks at me
with sleep-filled eyes
and I remember that woman’s question
“So how are you today?”
Carrying my bags of milk, wearing a night gown
I also return home.

દૂધની કોથળીઓ લેવા જતી સ્ત્રીઓ
ઇંદુ જોશી

નાઈટ ગાઉન પહેરેલી ને
સવારના લગભગ સાડા પાંચ થી છના અરસામાં
દૂધની કોથળીઓ લેવા જતી સ્ત્રીઓ,
અર્ધ ઊંઘમાં ને અર્ધજાગૃત અવસ્થામાં,
જો કોથળીઓ એક કરતાં વધુ હોય તો,
સાડીના સેલની પ્લાસ્ટિક બેગ કે કપડાની થેલીમાં
મૂકી ઘેર પાછી ફરે છે.
કોઈક તો વળી પેલી બિલાડી
બચ્ચાને મોંથી ઝાલી જતી હોય
એમ એક કોથળી તર્જની ને અંગુઠાથી પકડી,
હાથ હલાવતી પાછી ફરતી હોય.
મારા ફળિયાની હોય તો
‘જે શ્રીકૃષ્ણ’ કહેશે, પછી હું પસાર થઈ જાઉં
એ પહેલા તરત પૂછશે,
‘આજે કેમ તમે ?’
અને જવાબ સાંભળવાની રાહ જોયા વિના
પ્રશ્ન પૂછી શકાયો એવા સંતોષથી
ચાલી જશે.

હમણાંથી હવે ડિસેમ્બરનો શિયાળો
શરૂ થઈ ગયો છે ને
સવારે સાડા પાંચથી છ માં
અંધારું જ હોય.
નિયોન લાઈટ્સના અજવાળે
દૂરથી ગાઉન પહેરેલી સ્ત્રીઓના ઓળા દેખાય.
પાસે આવે ત્યારે એકબીજીને
ઓળખવાનો પ્રયત્ન કરે.
તેમાંય કોઈકે સ્વેટર શાલ કે સ્કાર્ફ ઓઢ્યા હોય
તો આંખો વધુ સતેજ કરે
ઓળખાણ મેળવીને જ જંપે કે
આ તો બાજુની સોસાયટીની બે નંબરી.
(જો જો હોં ! એટલે કે બે નંબરના ઘરની એમ સમજવું)
દૂધવાળીના ગલ્લા પાસે આછા ઉજાસમાં
પહેલા એકબીજીને જુએ ને પછી
દૂધની કોથળીઓ માંગે.

પશ્ચિમ દિશામાં – સૂર્ય ઉગતા પહેલાંનો ચંદ્ર
આજે જરાય ઝાંખો નથી,
પૂર્ણ છે, થોડો પીળાશ પડતો પૂનમનો.
તારાય થોડાઘણા છે તેની આજુબાજુ.
હું દૂધના ગલ્લે પહોંચું છું ત્યારે
પાસે સૂતેલું એક કૂતરું ઊંઘરેટી આંખે
મારી સામે થોડું જોઈ લે છે ને
મને પેલી સ્ત્રીનો પ્રશ્ન યાદ આવે છે,
‘આજે કેમ તમે ?’
દૂધની કોથળીઓ લઈ,
નાઈટ ગાઉન પહેરેલી હુંય
પાછી ફરું છું.

Translated by Gopika Jadeja from Gujarati


A J Thomas

My enticing smile, alas,
Reveals only my fangs
My enamoured fondling of your
Winsome shoulder
Are but scratches with my talons
My love-burnt eyes turn
Into two blazing embers
My bosom aquiver with passion for you
Reveal only my hirsute teats!
How am I to love you Rama
With all these
Treacherous exteriors?
My love for you
Is the yearning for the eternal You
But this is how I am defined
And, you, of all people
Spurn me!
You are all-seeing, aren’t you?
How come you can’t see my
Heart burning in Panchagni
Yearning for union with you?
Your petite wife whom you call half your body and soul
Will soon turn fickle, and jump out
Of the circle your slave-brother has confined her in
On your behalf. You can’t spurn femininity
And get away with it. I am Shoorpanakha
The sole sister
Of the conqueror of heaven and earth,
Yet I fail in front of you, Rama.
The molten lava of my tears
Will engulf your epic
In flames of devastation.

Translated by
Ghalib’s Haveli in Ballimaran Road
Sarmad Shaheed


Matthew Geden

There is a woman at the sink
rinsing dishes, sunlight washes
her hair, she can hear the snip
snip of his shears trimming the border
hedge, a chocolate egg drips
in the afternoon heat, ice cubes
are melting into her gin and tonic.

She waits for the end of an era;
and it comes with a strange silence,
a stillness between this world and the next,
an ambulance breaks the spell, draws near,
pulses and wails as she drops a dinner plate.

Translated by


Stanley Barkan

(a “footnote” after Donald Lev)

I jumped off
the Brooklyn Bridge.
But I failed.
I didn't die.
The Guinness Book of World Records
called me up,
said I should try again:
If I lived,
I'd set a record.
So I jumped a third time
and succeeded.
At last I've achieved . . .

(ડોનાલ્ડ લેવ વિશે પાદટીપ)

હું કૂદી પડ્યો
બ્રૂકલિનના પુલ ઉપરથી
બબ્બે વાર
પણ નિષ્ફળ ગયો
મર્યો નહિ
ગીનીસ બુક ઓફ વર્લ્ડ રેકર્ડ્સ
-માંથી ફોન આવ્યો મને
બોલ્યા: પુન: પ્રયત્ન કરી જુઓ,
જો હું જીવી જાઉં
તો વિશ્વવિક્રમ થશે.
એટલે હું ત્રીજી વાર કૂદ્યો
અને સફળ થયો.
મને મળ્યું આખરે...

Translated by
On the Brink

Love song of my own

Pratishtha Pandya

I lay etherized like that evening
inside one dark hotel room
made of concrete, wood, and glass
with no doors leading outwards
no windows looking inwards
where you visit me
like the occasional fog
on a winter evening
pretty much like a cat
jumping from rooftop to rooftop
refusing to be tamed.
I rest my head for a while
on the cold but soft fur
on your chest
seeking warmth in vain
then search for the sunlight
in the yellow eyes of an electric bulb
chase my dying breath for wind
Outside on the glassy street
_women come and go
talking of Michelangelo_
You walk with all of them
Go for a coffee
with a few favourite ones
at the café across the road
next to the rainbow flower shop
All the time toying with a question
that I know
you will dare not ask
On this side of the glass
I wait
not knowing
for what
till when
I am not sure if there will be time
Time to look into your eyes
After the fog has lifted
Time to hold your hands
After the women have left
Time to walk on the open streets
After the walls are broken
Time to make sense
After questions have lost meanings
I am not sure if there will be time
To wait
To dream
To live
To make love
Time has frozen in the dark
Inside this hotel room
Without doors and windows
without a past
without a dream
This room lies etherized
on my chest in the dark
as I write this love song
for you.

Translated by the Poet from Gujarati


Stanley Barkan

Oh to be Adam
with all his ribs
yearning for a woman
as yet unborn,
mouth free
of the taste of apples,
ears without
the hiss of snakes,
mindless of
nakedness and shame
in the garden
of gentle creatures
waiting for a name.

Translated by


Manisha Joshi

Huddled in a group, the sibyls sit;
in slightly soft, and slightly loud tones
they speak, of things.
Their fists are filled with grain
which they fling high up, for birds.
To fill their beaks with grain
scattered far and further
the birds run!
The sibyls are at a game of the blind-man's-buff
and the birds
pay a visit to their homes
to gorge on all the dinner ready and covered.
Exhausted, when the sibyls return,
they shriek at the chaos of upturned bowls.
It is the birds for sure!
These all-knowing sibyls,
they know not how to curse.
By paddy-filled granaries they sit sobbing,
When they stroll along the Greek roads,
before them walks the cacophony of birds
and people cannot hear a word.
Unheard, these sibyls will perish just so.
The birds stomachs will then explode,
and O! their wailing chicks that never took wing.
People will repent this for sure.
New hands in sibyl-homes, will sprout each day,
anxiety like new moles on the body will consume them.
The sibyls will then have avenged.

*The sibyls are ancient Greek women gifted at foretelling.


સિબિલીઓ ટોળે વળી બેઠી છે.
થોડુંક ધીમેથી, થોડુંક ઊંચા અવાજે
કંઈક બોલી રહી છે.
એમની મુઠ્ઠીમાં દાણા છે.
ખૂબ ઊંચે ઉછાળી પંખીઓ પાસે ફેકે છે.
પંખીઓ દૂર દૂર વેરાયેલા દાણાઓ
ચાંચમાં ભરી લેવા દોડે છે.
સિબિલીઓ હવે આંધળોપાટો રમી રહી છે.
અને પંખીઓ જઈ પહોંચ્યાં છે, એમનાં ઘરોમાં,
ઢાંકેલી રસોઈ ખાવા.
થાકેલી સિબિલીઓ ઘેર પાછી ફરે છે.
અધખુલ્લાં વાસણો જોઈ બોલી ઊઠે છે,
નક્કી આ પક્ષીઓ!
બધું જ જાણી લેતી આ સિબિલીઓને
શાપ આપતાં નથી આવડતું.
ધાન ભરેલી કોઠીઓ પાસે બેસી એ ડૂસકાં ભરે છે.
ગ્રીસના રસ્તાઓ પર નીકળે છે તો એમની આગળ
પક્ષીઓનો કલબલાટ હોય છે.
લોકોને એમના શબ્દો કંઈ જ સંભળાતા નથી.
આ સિબિલીઓ આમ ને આમ મરી જશે.
પક્ષીઓનું પણ પેટ ફાટશે.
બચ્ચાંઓ ઊડ્યા વગરનાં રોશે
લોકો તો ખૂબ પસ્તાશે.
સિબિલીઓનાં ઘરમાં રોજ નવા નવા હાથ ઊગશે.
દરેકને પોતાના શરીર પરના નવા તલની જેમ
એની ચિંતા થશે.
અને આમ, સિબિલીઓ વેર વાળશે.

*સિબિલ : પ્રાચીન ગ્રીસની ભવિષ્યવેત્તા સ્ત્રીઓ.

Translated by Neeti Singh from Gujarati

Coming Down The Mountain

Mark Roper

You have been
where you have been
someone else,

a place of peat, pool and sky,
stripped by wind
and swept by light.

You have walked yourself
invisible, rock
your bone and motion

and you would like
to walk forever
but you have to go down.

You try to take
something with you:
a sliver of quartz

or a ram’s horn,
a special feather,
a piece of eye bright.

They soon fade,
as a pebble picked
from a lake will fade.

What’s found up there
lives only up there,
in that high air.

All you can take
is the way, each time,
you’re simplified –

the gift of long hours
spent alone
with stream and stone.

Where a raven’s call
took all your attention.

Where news of the world
didn’t rate a mention.

Translated by Poet from Irish to English

Day & Night

John Menaghan

From THE TAGORE VARIATIONS: A Series of Poems Inspired by lines from Rabindranath Tagore

Has the time come I may go in at last?
All day I’ve been outdoors in summer air.
It seemed a sin to turn my back on splendor.
As if the rising sun had laid before me
a gift from which no sane man turns away.

But now the dark, and weariness, descend.
To lie in blackness seems a kind of solace
that brilliance cannot bring, try as it might.
All day the sun embraced me like a lover,
then left me—with a craving for the night.

Translated by
The Visitors
The Air Is Still
As If You Knew
The Traveler’s Song


John Menaghan

From THE TAGORE VARIATIONS: A Series of Poems Inspired by lines from Rabindranath Tagore

Words have wooed yet failed to win her.
Deeds done for her performed in vain.
What could he say to bring her closer?
What could he do to make her care?

Asked to abandon all he loved
he would have left it far behind.
Had he known how to sell his soul
he’d happily have made the trade.

None of that mattered, not at all.
Nothing he did--or might have done.
He watches her, from far away,
move through the life she chose instead.

She made her choice, took his away.
What choice had he but to endure
and wonder now, observing her,
if she regretted it at all?

Endure? Regret? Words, words. What good
are words to him when what he’d craved
was to be at her side right now,
to live with her through all his days?

Translated by
Day & Night
The Visitors
The Air Is Still
As If You Knew
The Traveler’s Song

The Visitors

John Menaghan

From THE TAGORE VARIATIONS: A Series of Poems Inspired by lines from Rabindranath Tagore